Ο Δημήτρης Κοροβέσης μεταφέρει ένα ερώτημα στον θεατή, στο οποίο επιχείρησαν να απαντήσουν οι σουρεαλιστές και οι καλλιτέχνες της ποπ: η αποστασιοποίηση μας επιτρέπει να ξεχάσουμε ή να αγνοήσουμε το πρωτότυπο; Σ’ αυτό, οι πρώτοι απάντησαν μέσω της αυτόματης γραφής και της ερμηνείας των ονείρων μεταμφιέζοντας ή μεταμορφώνοντας το αντικείμενο οι δεύτεροι, υιοθέτησαν την αναπαραγωγή της έτοιμης εικόνας (ready made) φροντίζοντας στην τεχνική επεξεργασία να προσθέσουν απρόβλεπτα στοιχεία χωρίς να κρύψουν την ταυτότητα.[1] Για τον Δημήτρη Κοροβέση υπάρχει και ένας τρίτος δρόμος, όταν στα ψυχαναλυτικά αινίγματα των σουρεαλιστών και την μεγαλειώδη ελαφρότητα των καλλιτεχνών της ποπ, αντιπαραθέτει τη φρεσκάδα του ελληνικού χιούμορ, την ικμάδα μιας καθαρής ελληνικής σκέψης ενημερωμένης και κριτικής που βρίσκει το στόχο της στο συνταίριασμα του όμορφα μεταποιημένου αντικειμένου με τον παιχνιδιάρικο λιτό, εν είδη αποφθέγματος, τίτλο. Ίσως επειδή στις μέρες μας περισσότερο από άλλες περιόδους είναι επιτακτική η ανάγκη για τη σαφήνεια παρά για την αμφισημία του καλλιτεχνικού έργου, τον Δημήτρη Κοροβέση δεν το ενδιαφέρει να ξεφύγει από τον κόσμο της πραγματικότητας στον κόσμο της φαντασίας, ούτε να περιπλανηθεί άσκοπα και μόνον σε μνήμες συναισθημάτων. Όταν μάλιστα γνωρίζουμε ότι τα σύγχρονα έργα τέχνης είναι αυτόματα εγκεφαλικές εικόνες γνώσης και κριτικής οξυδέρκειας που αντιπροσωπεύουν τον κόσμο της Πληροφοριακής Αγοράς ο Δημήτρης Κοροβέσης δείχνει ότι απολαμβάνει να αποκρυπτογραφεί την έκφραση εξίσου με το να δημιουργεί παραλλαγές εννοιολογικής μετα-ποπ θεματογραφίας.
Γιάννης Κολοκοτρώνης
Επίκουρος Καθηγητής Ιστορίας της Τέχνης
ΔΠΘ - Τμήμα Αρχιτεκτόνων-Μηχανικών