σπίτι αρχιτεκτονική διακόσμηση τέχνες πρόσωπα αρχιτέκτονες διακοσμητές διακοσμητικά άρθρα θέσεις προτάσεις




caneplex
lacomar pisani



Σπίτι στην Νταμούχαρη
Παραδοσιακό ή καινούργιο;

επιμέλεια: Δημήτρης Ράϊκος

Το σπίτι του Δημήτρη Ράϊκου στην Νταμούχαρη του Πηλίου, είναι ένα παράδειγμα εντελώς σύγχρονου σπιτιού με απόλυτη ένταξη και σεβασμό στο τοπίο που το περιέχει. Είναι τόσο εντεταγμένο που μοιάζει μέρος του. Ο περαστκός νομίζει ότι αυτό το σπίτι υπήρχε πάντα εκεί και το αντιμετωπίζει όπως τα διάφορα εκκλησάκια που αποτελούν για όλους μας αναπόσπαστο μέρος του τοπίου.
Κάτι τέτοιο δεν απέχει πολύ από την πραγματικότητα καθώς ο Λαρισαίος Αχιτέκτων Δημήτρης Ράϊκος βρήκε ένα φυσικό καταφύγιο στην πλευρά ενός κάθετου βράχου, ένα φυσικό απάγγιο και κόλλησε την κατασκευή του εκεί, όπου το ίδιο το τοπίο αποζητούσε κάτι σαν εκκλησάκι. Ο Δ. Ράϊκος δεν βρήκε απλά ένα οικόπεδο με θέα στον κόλπο της Νταμούχαρης και με φυσικό τοίχο από βράχο στη μια πλευρά. Γνήσιος λάτρης του Πηλίου θέλησε να εφαρμόσει όλη την αρχαία γνώση κι έτσι το σπίτι του έχτισαν πετράδες από την Βυζίτσα οι οποίοι χρησιμοποίησαν τοπική πέτρα. Το σπίτι αναπτύχθηκε γύρω και σε σχέση με τον βράχο που το περιβάλλει. Το σχέδιο άλλαζε βήμα προς βήμα και έγιναν πολλές επανεκτιμήσεις και διαφοροποιήσεις σε σχέση πάντα με την τελική του μορφή.
Η προσεκτική μελέτη, η ευαισθησία του αρχιτέκτονα και η παλιά συμπυκνωμένη γνώση των μαστόρων συνέβαλαν ώστε το σπίτι να κάτσει απαλά στο φυσικό κοίλωμα μετατρέποντας το τοπίο σε αυλή και περίβολό του, χωρίς καμμιά επέμβαση. Το ίδιο το σπίτι δεν είναι εξωτερικά τίποτα διαφορετικό από τα περισσότερα (παλιά) σπίτια του Πηλίου. Μια πέτρινη κατασκευή σε σίγουρες, απλές και κατανοητές γραμμές. Οι πίσω του πλευρές σχεδόν δεν υπάρχουν καθώς το ρόλο των τοίχων παίζει ο φυσικός βράχος που εμφανίζεται μέσα στο σπίτι σαν κεκλιμμένο υπερθέαμα. Η ξύλινη στέγη ενοποιεί τα 6 σχεδόν μέτρα της πρόσοψης με το πρανές πίσω της.
Σε σημείο του βράχου εσωτερικά έχει λαξευθεί μια σκάλα ή οποία οδηγεί στα δυό πατάρια - κρεβατοκάμαρες του σπιτιού (ένθεν και κείθεν στις στενές πλευρές), τα οποία ενώνονται μεταξύ τους με ένα εναέριο, ξύλινο εσωτερικό γεφυράκι.

Εσωτερικά το σπίτι είναι ξύλινο. Τα έπιπλα είναι σχεδόν όλα σταθερά, τα καθιστικά είναι απλοί πάγκοι σκεπασμένοι με μαξιλάρια, τραπεζαρία δεν υπάρχει, καθώς βρίσκεται έξω, ή και οκλαδόν μπροστά στο τζάκι και η κουζίνα είναι ένα απλό εμφανές πάσο. Τα παράθυρα και την είσοδο καλύπτουν σε ρόλο κουρτινών λινάτσες που ξεκινούν από πολύ ψηλά και καταλήγουν άνετα στο δάπεδο σαν θεατρική αυλαία.
Το δάπεδο στην μεριά της κύριας εισόδου-εξόδου είναι καλυμμένο με βότσαλα από την παραλία και προϊδεάζει την έξοδο σε ένα τοπίο διαφορετικό. Το σπίτι έχει αφεθεί στο τοπίο. Κληματαριές και περικοκλάδες το πνίγουν από δω κι από κει ενοποιώντας το ακόμα περισσότερο με την φυσική βλάστηση της πλαγιάς. Η αυλή στρωμένη με πέτρα, είναι φυσικά προστατευμένη από τον καιρό και δίνει την αίσθηση της προφύλαξης και της ασφάλειας.

Απέναντι απλώνεται όλο το Αιγαίο.

Μια ταπεινή ξύλινη εξέδρα, - στοιχείο μοναδικό - ενώνει την αυλή με το ... άπειρο, καθώς κρέμεται πάνω από το κενό και λειτουργεί άλλοτε σαν παρατηρητήριο κι άλλοτε σαν ησυχαστήριο. Το σπίτι του Δημήτρη Ράϊκου έχει κατορθώσει να εφαρμόσει στην πράξη όλη την σοφία της λαϊκής αρχιτεκτονικής σε ένα σπίτι εντελώς καινούργιο. Το σπίτι αυτό στέκεται στην Νταμούχαρη συγκινητικά, σαν σιωπηλή διαμαρτυρία και κοιτάζει με σκεπτικισμό τις χιλιάδες ρόζ και φυστικί βίλλες με τα γύψινα κολωνάκια, τους ματαιόδοξους κήπους και τις απέλπιδες πισίνες τους.

Κείμενο και φωτογραφίες: Λευτέρης Μιαούλης - Κυριακή Ντοβίνου