ομορφη πόλη
online Περιοδικό για την Αρχιτεκτονική, τις Τέχνες, το Σπίτι, την Διακόσμηση
αρχιπέλαγος
VELLIS

ΧΑΡΤΑΕΤΟΙ

ΓΙΑΝΝΗΣ ΒΕΛΛΗΣ

Τον φαντάζομαι σκαρφαλωμένο στους χαρταετούς του, μεταλλικούς, χάρτινους ή από τα διάφανα υλικά μιας φαντασίας, που τρέφεται από αέναο ρομαντισμό...

...Τον φαντάζομαι σκαρφαλωμένο στους χαρταετούς του, μεταλλικούς, χάρτινους ή από τα διάφανα υλικά μιας φαντασίας, που τρέφεται από αέναο ρομαντισμό.Έπειτα, αφού σχηματίσει τους κύκλους του, προσγειώνεται. Μόνο και που η προσγείωση του έχει προγραμματιστεί από ποιητικό υλικό. Και ξάφνου ανθίζουν παπαρούνες, ερωτικά συμπλέγματα και ξύλινες νοσταλγικές σφήνες ταξιδιού.
Φυσικά το ταξίδι του Γιάννη Βέλλη έχει ξεκινήσει από καιρό. Κοντεύουν τριάντα χρόνια που καταθέτει τα βήματα του στη Σύρο. Και η ματιά του αποτυπώνει και αναπλάθει, με το κύρος της ανθρωπιάς και της πείρας, έργα. Λεπτομέρειες ζωής, φερμένης από ξηρά και θάλασσα. Αν και σαν ζωγράφος, ποιητής και μάστορας δεν έχει λόγο να διευκρινήσει που νιώθει πιο στέρεα. Γι' αυτό και εμείς δεν τον ρωτάμε. Τον αφήνουμε να αποτυπώσει τα όνειρα και την τρυφεράδα του σε μυστικές διεργασίες, που παίρνουν το δρόμο της αποκάλυψης. Και αποκαλύπτονται μεσ' τη σεμνή φαντασμαγορία της τέχνης του. Με το μέτρο μιας πολύ προσωπικής σοφίας έποικου, που, σήμερα πια, φαντάζει γηγενής και απόλυτος χειριστής του κυκλαδικού κώδικα. Και είναι έτσι ακριβώς.

Ο Γιάννης Βέλλης ήρθε στη Σύρο για να μείνει. Χαρτογράφησε τις εποχές, τον χρόνο, ένιωσε τις μαρτυρίες της νησιώτικης ελαφράδας αλλά και το αλάθητο στίγμα της μοναξιάς. Άκουσε τη θάλασσα και τα περίφανα ψηφιδωτά της μνήμης του νησιού, μέτρησε τις σκιές των αρχοντικών και των ταπεινών σπιτιών με προσοχή, συμμερίστηκε την ιδιότυπη δόξα των θρύλων με το καθημερινό ζύγι των αναγκών και, από κει και πέρα, αγάπησε όλα όσα χώρεσρ η καρδιά του. Και τα φρόντισε με στοργή γνήσιου καλλιτέχνη - πατέρα. Στην "Αποθήκη" του και εκτός. Στην εφηβική του διάθεση για περιπέτεια, στις ανήσυχες θεατρικές αιχμές των ανθρώπων του νησιού, στη χαρά της δημιουργίας, στις καλημέρες που αποθησαύρισε για να γλυκάνει τις πίκρες του.
¨Ετσι τον ξέρω τον Γιάννη από μια χειμωνιάτική θεατρική συνεργασία το 1999. Και έτσι τον παρατηρώ να καβαλάει τους χαρταετούς του σε μια παντελώς δική του Καθαρή Δευτέρα...και πετά.

ΓΙΑΝΝΗΣ ΞΑΝΘΟΥΛΗΣ